Διέκοψα το αντισυλληπτικό για έναν χρόνο γιατί τελικά επέστρεψα σε αυτό

Η δουλειά μου κινείται γύρω από τη μόδα και την ομορφιά trends, προϊόντα, styling. Είναι ο κόσμος που ξέρω καλύτερα. Αντίθετα, το wellness δεν ήταν ποτέ κάτι που με απασχολούσε ιδιαίτερα. Δεν ήμουν από εκείνες που δοκιμάζουν κάθε νέο trend ή ψάχνουν συνεχώς τρόπους “βελτίωσης”.

Υπήρχε όμως ένα πράγμα που ήταν πάντα μέρος της ζωής μου: το αντισυλληπτικό χάπι.

Ξεκίνησα να το παίρνω σχεδόν πριν από 10 χρόνια, λίγο πριν μπω στο πανεπιστήμιο. Μετά από μια πολύ ειλικρινή συζήτηση με τη μητέρα μου, έκλεισα ραντεβού με γιατρό γύρω στα 18 και ξεκίνησα ένα συγκεκριμένο χάπι. Από τότε, δεν άλλαξα ποτέ μέθοδο.

Μέχρι που, πέρυσι, αποφάσισα να το διακόψω και έναν χρόνο μετά, πήρα την απόφαση να επιστρέψω ξανά σε αυτό.

Η εμπειρία μου με το χάπι: ήρεμη, προβλέψιμη, σχεδόν “αόρατη”.

Αν έπρεπε να περιγράψω τα χρόνια που έπαιρνα το χάπι, θα έλεγα ότι ήταν… απλά οκ. Η περίοδός μου ερχόταν στην ώρα της, ήταν ελαφριά και διαχειρίσιμη. Το δέρμα μου ήταν σε καλή κατάσταση και γενικά δεν ένιωθα ότι κάτι δεν πάει καλά. Είχα λίγο άγχος, αλλά το απέδιδα στην καθημερινότητα ειδικά εκείνη την περίοδο που ζούσα μόνη μέσα στην πανδημία. Δεν μου φαινόταν κάτι ανησυχητικό.

Μέχρι που άρχισα να σκέφτομαι:

Μήπως αυτό που θεωρούσα “φυσιολογικό” ήταν απλώς αυτό που είχα συνηθίσει;

Μήπως υπήρχαν επιδράσεις που δεν είχα ποτέ συνδέσει με το χάπι;

Κάπου εκεί, μέσα σε όλη αυτή τη διαδρομή, άρχισα να καταλαβαίνω ότι το θέμα δεν ήταν απλά αν θα πάρω ή όχι το χάπι. Ήταν το πώς υποστηρίζω το σώμα μου σε κάθε φάση και αυτό ήταν κάτι που μέχρι τότε δεν είχα σκεφτεί αρκετά.

Η απόφαση να το σταματήσω

Για καιρό έβλεπα περιεχόμενο στα social media που παρουσίαζε το χάπι ως κάτι αρνητικό. Παράλληλα, φίλες μου μιλούσαν για το πόσο καλύτερα ένιωσαν όταν το διέκοψαν.

Κάπου εκεί γεννήθηκε η απορία:

“Πώς θα ένιωθα εγώ χωρίς αυτό;”

Έτσι, τον περασμένο Φεβρουάριο, τελείωσα το τελευταίο κουτί και απλά το σταμάτησα. Περίμενα ότι θα δω άμεσες αλλαγές, αλλά δεν έγινε τίποτα.

Οι πρώτοι μήνες

Τίποτα δεν αλλάζει μέχρι που αλλάζουν όλα.

Για αρκετό καιρό:

• δεν είχα περίοδο
• δεν είχα ακμή
• δεν ένιωθα διαφορά

Ήταν σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, μέχρι που, κάπου στην αρχή του καλοκαιριού, άρχισα να βλέπω αλλαγές. Στην αρχή ήταν μικρές και μετά έγιναν πολύ πιο έντονες.

Όταν το σώμα αρχίζει να “μιλάει”

Ξεκίνησα να εμφανίζω ακμή σε σημεία που δεν είχα ποτέ στο πηγούνι και στο μέτωπο. Στην αρχή ήταν μικρά σπυράκια, αλλά με τον καιρό έγιναν πιο βαθιά, πιο επώδυνα.

Παράλληλα:

• άρχισα να παίρνω βάρος
• παρατήρησα αυξημένη τριχόπτωση
• η διάθεσή μου άλλαξε

Και κάπου εκεί άρχισε να γίνεται δύσκολο. Είχα στο μυαλό μου ότι θα υπάρξει μια περίοδος προσαρμογής, αλλά το να το βιώνω στην πράξη ήταν πολύ πιο έντονο από όσο περίμενα.

Η σκέψη που επαναλαμβανόταν ήταν απλή:

“Γιατί το έκανα αυτό;”

Το σημείο που κατάλαβα ότι δεν είναι μόνο “απόφαση” είναι και υποστήριξη.Όσο περνούσε ο καιρός, γινόταν όλο και πιο ξεκάθαρο ότι δεν αρκούσε να αλλάξω μια συνήθεια. Το σώμα μου προσπαθούσε να προσαρμοστεί και εγώ δεν του έδινα τα εργαλεία για να το κάνει.

Εκεί άρχισα να ψάχνω πιο ουσιαστικά τι σημαίνει πραγματική υποστήριξη και τότε μπήκε στη ζωή μου το Resilovit®. Όχι σαν “κάτι ακόμα που δοκιμάζω”, αλλά σαν κάτι που επιτέλους είχε σχεδιαστεί ακριβώς για αυτή τη φάση:

✔ για γυναίκες που λαμβάνουν ή διακόπτουν αντισυλληπτικά
✔ για το σώμα που προσπαθεί να επανέλθει
✔ για την καθημερινότητα που συνεχίζει κανονικά ενώ όλα μέσα σου αλλάζουν

Με κλινικά δοκιμασμένα συστατικά και μια πιο στοχευμένη προσέγγιση, ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα ότι δεν προσπαθώ “στα τυφλά”.

Η προσπάθεια να το “διορθώσω”

Προσπάθησα να το διαχειριστώ με πιο “ήπιους” τρόπους:

• διατροφή
• διαχείριση άγχους
• συμπληρώματα

Δοκίμασα πράγματα που έβλεπα να προτείνουν άλλες γυναίκες, αλλά τίποτα δεν έκανε ουσιαστική διαφορά και κάπου εκεί συνειδητοποίησα ότι προσπαθούσα να εφαρμόσω λύσεις άλλων πάνω σε ένα σώμα που είχε τη δική του πραγματικότητα.

Η διάγνωση που άλλαξε την εικόνα

Αποφάσισα να απευθυνθώ σε έναν νέο γυναικολόγο. Μετά από εξετάσεις και υπέρηχο, ήρθε η απάντηση:

Σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (PCOS), το οποίο πλέον τώρα μετονομάστηκε Πολυενδοκρινικό Μεταβολικό Ωοθηκικό Σύνδρομο (PMOS).

Και τότε όλα άρχισαν να βγάζουν νόημα.

Το πιο σημαντικό όμως ήταν αυτό:

Δεν προέκυψε κάτι νέο. Υπήρχε ήδη απλώς το χάπι το “κρατούσε” σε ισορροπία.

Η επιστροφή στο χάπι

Η διάγνωση δεν έφερε άμεση λύση, δοκίμασα να το διαχειριστώ χωρίς να επιστρέψω στο χάπι.

Αλλά στην πράξη, αυτό που συνέβαινε ήταν ότι:

• αντικαθιστούσα μία αγωγή με πολλές άλλες
• τα συμπτώματα παρέμεναν
• το σώμα μου δεν επανερχόταν

Και τότε ήρθε μια πολύ ειλικρινής συνειδητοποίηση:

Ήμουν καλύτερα όταν έπαιρνα το χάπι. Όχι τέλεια, αλλά καλύτερα.

Όχι δεν είναι όλες οι εμπειρίες είναι ίδιες!

Ξέρω πολύ καλά ότι αυτή δεν είναι η εμπειρία όλων, εχω φίλες που ένιωσαν πολύ καλύτερα όταν το διέκοψαν και αυτό είναι απόλυτα σεβαστό.

Αλλά το ίδιο ισχύει και για τη δική μου εμπειρία. Δεν υπάρχει μία σωστή επιλογή. Όταν τα social media επηρεάζουν την εικόνα μας το πιο δύσκολο κομμάτι για μένα δεν ήταν μόνο τα συμπτώματα, ηταν και το πώς ένιωθα απέναντι στην απόφασή μου. Υπήρχε μια αίσθηση ότι “αποτυγχάνω” επειδή επιστρέφω στο χάπι, σαν να έπρεπε να τα καταφέρω χωρίς αυτό.

Αλλά η αλήθεια είναι πιο απλή:

Το σώμα δεν λειτουργεί με βάση τα trends.

Σήμερα, βλέπω τα πράγματα διαφορετικά. Το θέμα δεν είναι μόνο αν παίρνω ή όχι το χάπι. Είναι πώς στηρίζω το σώμα μου σε κάθε φάση. Και για μένα, το Resilovit® είναι κομμάτι αυτής της καθημερινής φροντίδας. Όχι σαν “λύση”, αλλά σαν βάση.

Μαριλένα, 28 ετών

Disclaimer

Το περιεχόμενο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστά ιατρική συμβουλή. Για οποιαδήποτε αλλαγή σε αγωγή ή συμπληρώματα, συνιστάται η καθοδήγηση από επαγγελματία υγείας.